Hoe stop je je eetbuien? Zo is het mij gelukt!

Hoe stop je je eetbuien? Zeker als je ze al jaren hebt?

Mijn eetbuien lijken super lang geleden, maar eigenlijk valt dat nog best mee. Het was 2013/2014. Toch voelt het voor mij als een compleet andere periode. Een periode waarvan ik de deur eigenlijk heb dicht gesmeten. Ik denk er liever niet al te veel meer aan terug. Maar die deur zet ik nu toch weer op een kiertje, zodat ik kan terugblikken.

Waarom? Omdat ik denk dat mijn verhaal jou misschien wel eens zou kunnen helpen. Het is mij uiteindelijk gelukt om de eetbuien te stoppen. Na ontelbaar veel eetbuien te hebben gehad, zijn ze nu weg. Na ontelbaar veel pogingen, is het gelukt.

Hoe ik dat heb gedaan en waarom ze weg zijn, lees je dan ook in dit artikel.

hoe-stop-je-met-eetbuien-5

Wat versta ik onder eetbuien?

Voordat ik mijn verhaal deel en vertel over hoe het mij is gelukt de eetbuien te stoppen, is het eerst belangrijk om te weten wat ik onder eetbuien versta. Dat kan voor jou namelijk iets heel anders betekenen dan voor mij.

Er zijn namelijk verschillende soorten eetbuien:

  • De “Ik heb de chocoladereep of zak chips in 1x opgegeten eetbuien”. En dat kan oprecht vervelend zijn voor je. Dit bedoel ik alleen niet met een eetbui.
  • Emotie eetbuien. Dit zijn eetbuien die je krijgt als je een bepaalde emotie voelt (kan zowel positief als negatief zijn). Door emoties eet je veel meer dan je wilt.
  • De vreeteetbuien. Dat is geen officiële term, maar zo noem ik het maar even. Bij deze eetbuien gaat het er niet altijd een duidelijke emotie aan vooraf (kan wel maar hoeft niet). Soms lijken ze er uit het niets te zijn. Daarnaast eet je veel meer dan alleen een chocoladereep of een zak chips. Je kunt niet meer stoppen. Het is alsof je in een soort roes zit. Je blijft eten totdat alles op is en je misselijk in bed of op de bank moet liggen.

Over deze laatste vorm ga ik het hebben. Emotie eten komt ook aan bod. Dus als je dat hebt zal je ook wat aan dit artikel hebben.

Waarmee begon het voor mij?

Ik ben in ongeveer een half jaar tijd van 47 kilo naar 80 kilo gegaan. Dus ik ben meer dan dertig kilo aangekomen in een paar maanden tijd. Indrukwekkend niet waar?

Nou, dat was het zeker. Al helemaal als je hebt gezien wat en hoeveel eten ik naar binnen heb gestauwd. Maar bijna niemand heeft dat gezien. Ik was vrijwel altijd alleen als ik een eetbui had. Ik hield het allemaal geheim, althans, zoveel mogelijk.

Maar ja. Als je van 47 kg naar 80 kg schiet in een half jaar tijd, gaat dat toch echt wel opvallen voor de buitenwereld. Dus ook al hield ik mijn eetbuien zelf verborgen, de gevolgen waren voor iedereen zichtbaar. Verschrikkelijk vond ik dat.

Nu denk je misschien: “47 kg wegen is ook wel heel weinig”. Ja, dat klopt ook! Zeker als je 1.75 m bent zoals ik. Dan is 47 kg ernstig ondergewicht.

Dat is 1 van de redenen waarom mijn eetbuien begonnen. Ik had mezelf voor mijn eerste eetbui al maandenlang uitgehongerd.

Dit was voor mij 1 van de oorzaken van eetbuien, maar dat was zeker niet de enige. Later in dit artikel noem ik nog meer oorzaken.

hoe-stop-je-met-eetbuien
Beide foto’s ben ik. Je ziet: een duidelijk verschil wat voor niemand verborgen bleef

Het begin van de eetobsessie

Op 1 januari 2013 besloot ik serieus te gaan afvallen. 1 januari ja, lekker cliché. Het begon met ‘gewoon’ wat minder eten. Maar dat sloeg al vrij snel door. Understatement.

Ik had studievertraging waardoor ik tijd zat had om te lezen. En ik lees vrij snel dus in een korte periode had ik tientallen boeken en honderden artikelen over gezonde voeding gelezen. Ik gebruikte deze ‘kennis’ om uit te leggen aan anderen waarom ik ineens geen rijst meer at of brood. Ik had op deze manier perfect onderbouwde excuusjes gevonden. 

Gewoon gezond leven, wat was daar nou mis mee?

Maar als ik heel eerlijk naar de anderen en naar mezelf zou zijn geweest, ging het me eigenlijk niet om gezond leven. Het ging om afvallen. Daarom wilde ik zo min mogelijk eten. Als het me écht om mijn gezondheid te doen was geweest, was ik nooit zover doorgeslagen.

Het minder eten werd echt een sport voor me. Een uitdaging. En ook een manier van controle. Wat was ik trots op mezelf dat ik zoveel controle had over wat ik at. Dat ik mezelf zo goed kon beheersen met eten. Dat terwijl ik altijd bekend stond als de snoepkont die nooit een stukje chocolade kon eten maar gelijk de hele reep opat.

Het tellen van calorieën werd een obsessie. Het moesten er steeds minder worden. Het afvallen ging dan ook razendsnel. Binnen een paar maanden was ik 20 kilo afgevallen. En was er niks meer van me over gebleven.

Maar ik zag het niet

Mijn vrienden en familie maakten zich natuurlijk heel veel zorgen. Ze zagen hoeveel ik was afgevallen, ze zagen mijn ingevallen wangen en ze zagen mijn ribbenkast door mijn strakke t-shirtjes heen komen. Zij zagen het.

Ik zag het namelijk niet. Ik zag altijd nog een buikje, zelfs met 47 kilo. Ik zag altijd nog dikke benen, ook al paste ik in een maatje 32.

Ik werkte in een kledingwinkel in die periode en je moest de kleding dragen die ook in de winkel zelf te koop was. Dat was bij mij een probleem geworden. Ik kon de gewone damesbroeken namelijk niet eens meer aan omdat ik te dun was. Zelfs met een riem (van de kinderafdeling), zat de broek veel te los. En toch had ik nog steeds het gevoel dat ik te dik was.

Gek hè? Als ik nu naar de foto’s kijk uit deze periode, kan ik het me ook niet voorstellen dat ik niet zag hoe mager ik was.

Nu zie ik het gelukkig wel. Maar ik zou willen dat ik het eerder had ingezien. Want omdat ik het niet inzag, maakte iedereen zich nog meer zorgen dan ze al deden.

Vriendinnen kwamen huilend naar me toe. Mijn familie was geschrokken toen ze me voor het eerst sinds maanden zagen. Mijn ouders belden met elkaar (ze zijn gescheiden) om te overleggen wat ze moesten doen. En dat is wonderbaarlijk. Want mijn ouders bellen elkaar nooit.

Heel veel mensen hebben gesprekken met me gevoerd. Maar niets leek echt binnen te komen. Ik had een muur om me heen waar niet doorheen te breken was.

Het aankomen

Om iedereen toch wat ‘tegemoet’ te komen, kwam ik een paar kilo aan. Van 47 kilo naar 54 kilo. Nog steeds ondergewicht. Maar het was een soort van vooruitgang.

Toch liet ik mijn eigen regels rondom eten niet los. Ik wilde absoluut niet ‘te veel’ aankomen.

Maar zoals je aan de foto hieronder ziet, is dat wel gebeurd. Rechts woog ik veel meer dan ik ooit wilde. Ik woog meer dan voordat ik begonnen was met afvallen.

hoe-stop-je-met-eetbuien-2-1

Hoe het kon gebeuren dat ik, diegene zoveel controle had over haar eten, diegene die op 2 appels per dag kon leven, nu zwaarder was dan ooit? Zwaarder dan ik ooit had willen worden?

Daar is maar 1 antwoord op:

Eetbuien

Ik had helemaal geen controle meer over mijn eten. Ik kreeg mega, mega, mega eetbuien. Die zelfbeheersing waar ik zo trots op was, kon ik nergens meer vinden. Het was van de aardbodem verdwenen.

Het enige waar ik nog aan dacht was eten. Als ik opstond dacht er aan. Tot het moment dat ik weer ging slapen.

Mijn leven draaide om eten. En het gebrek aan controle wat ik daarover had. Ik vond mezelf een mislukkeling en zwak. Ik was super boos en gefrustreerd. En ik vroeg mezelf af:

Hoe kan het dat ik vroeger op 2 appels per dag kon rondlopen maar ik nu niet meer kan stoppen met eten?!

Van calorieën bijhouden, clean eten en alle regels die ik had, kwam niets meer terecht. In plaats daarvan at ik de hele dag door, totdat ik zo misselijk was dat ik in bed moest liggen van de pijn. Maar dan wel met koekjes zodat ik ook in mijn bed nog door kon eten.

Vaak werd ik een paar uur later badend in het zweet en tussen de koekkruimels wakker. Huilend, kwaad op mezelf. Ik voelde me machteloos. Ik voelde me een mislukkeling.

Telkens vocht ik weer tegen een nieuwe eetbui en telkens verloor ik weer.

Die eetbuien waren er echt niet alleen omdat ik te mager was. Ook met 80 kilo had ik veel eetbuien. Zodra ik iets in mijn mond stopte, kon ik niet meer stoppen.

hoe-stop-je-met-eetbuien-1
3 maanden zat hier tussen

De psycholoog

Ik was radeloos geworden. Dus besloot ik hulp te zoeken voor mijn eetbuien. Ik ben naar een psycholoog gegaan.

Je zou denken dat dit de oplossing was en dat het vanaf dit punt beter zou gaan. Mijn psycholoog vertelde me dat mijn eetbuien niets te maken hadden met eten en afvallen. Eetbuien waren een signaal voor een slecht zelfbeeld, stress, het niet kunnen stellen van grenzen, mijn angst om anderen teleur te stellen etc, etc.

Niet alleen mijn eigenschappen maar ook mijn hele verleden werd gelinkt aan de eetbuien. Gescheiden ouders, veel verhuisd, mishandeld, gekwetst in de liefde, enzovoort.

Eetbuien zouden een gevolg van deze onverwerkte problemen zijn. Dus als ik aan die problemen zou werken, zouden mijn eetbuien stoppen.

Maar toch klopte er iets niet voor mijn gevoel. Voor mijn gevoel had ik helemaal niet zoveel onverwerkte problemen.

Ja, mijn ouders zijn gescheiden, maar daar had (en heb) ik absoluut vrede mee. Onzeker was ik zeker, maar was dat een oorzaak van mijn eetbuien? Er zijn zoveel meiden en vrouwen die ook onzeker zijn, maar dan zonder die eetbuien. Waarom had ik het dan wel en hadden zij het niet?

Ik had niet het gevoel dat mijn onzekerheden en mijn persoonlijke verleden (ook al heb ik m’n portie ellende wel gehad) de oorzaken waren van mijn eetbuien. Daarnaast begreep mijn psycholoog de eetbuien ook niet. Sterker nog: hij lachte er om. En vroeg: “Waarom eet je dan ook zoveel?”

JA WEET IK VEEL, DAAROM ZIT IK HIER!

Verdikkeme. Toen had ik helemaal het gevoel dat ik mijn tijd en energie aan het verkloten was. Ik had het gevoel dat ik niet serieus werd genomen. Dus ben ik gestopt.

Maar ja, ik had nog steeds een probleem. Eigenlijk een nog groter probleem. Want wat moest ik nu doen? Als een psycholoog al niet helpt, wat dan wel?

Nou, uiteindelijk heb ik met veel vallen en opstaan de oplossing zelf gevonden. Het begon met het onderzoeken van waarom ik de eetbuien überhaupt had.

hoe-stop-je-met-eetbuien-3

Waarom had ik eetbuien?

Mijn eetbuien begonnen niet van de 1 op de andere dag, ook al leek dat toen wel zo. Het was een geleidelijke proces, maar ik had het gewoon niet door. Ik zag de signalen niet. Of beter gezegd: ik wilde het gewoon niet zien.

In mijn geval waren er een aantal oorzaken van de eetbuien.

Oorzaak 1:

Toen mijn eetbuien begonnen was ik natuurlijk veel te mager. Mijn lichaam heeft het voedseltekort een tijdje verdragen maar op een gegeven moment knapte er iets. Mijn lichaam zette een soort laatste redmiddel in om te overleven: eetbuien.

Oorzaak 2:

Je zou denken dat dit de enigste oorzaak was, maar nee. Dan waren de eetbuien wel gestopt toen ik eenmaal weer een normaal gewicht had. Zelfs met overgewicht had ik ook gewoon eetbuien.

De tweede oorzaak van mijn eetbuien waren namelijk mijn eigen restricties en regels rondom eten. At ik 1 ding wat niet gezond was volgens mijn regels? Dan was het verpest. En aangezien het toch al verpest was, kon ik het maar beter goed verpesten door alles op te eten waar ik maar zin in had.

Dus hoppakee, daar ging ik naar de supermarkt. Met een boodschappentas vol met snoep, chips, ijs en koek kwam ik thuis. Vervolgens at ik alles in 1x op in mijn eentje op mijn kamer. Want ja: wat er niet is, kun je niet opeten. Dus alles moest ook op. Zodat ik de volgende dag weer volgens mijn regels te eten. Of nou ja. Dat probeerde ik in ieder geval.

Oorzaak 3:

Het werd een gewoonte, ook al klinkt dat nog zo raar. Eetbuien wil je toch helemaal niet als gewoonte?!

Nee. Zeker niet. Het hebben van eetbuien zal niemand als goed voornemen hebben voor het nieuwe jaar. Maar toch was het een gewoonte geworden. Ongewenst, maar wel een gewoonte.

Voor mij was het bijvoorbeeld een gewoonte geworden om iedere keer als ik in het Kruidvat was, een zak schepsnoep mee te nemen. Die zak triggerde mij vervolgens om door te slaan in een eetbui.

Niet dat die zak schepsnoep nou de boosdoener was. Maar ik had mezelf onbewust aangeleerd dat als ik die zak schepsnoep kocht, ik sowieso een eetbui zou hebben. Een soort self fulfilling prophecy. En zo had ik wel meer gewoontes ontwikkeld bij mijn eetbuien.

Oorzaak 4:

Je haalt er een bepaalde voldoening uit. Ja echt!

Eetbuien zijn verschrikkelijk NADAT je ze hebt gehad.

Als je een ongezonde relatie met eten hebt, is eten als het ware een gevecht voor je. Iedere dag weer. En eetbuien zijn dat al helemaal

Dus als je een eetbui voelt opkomen, vecht je er tegen. Probeer je hem te onderdrukken. Je weet immers donders goed dat je je na die tijd rot gaat voelen. Maar als je dan uiteindelijk toegeeft aan deze drang, voel je je even opgelucht. Je voelt je even goed omdat je niet meer hoeft te vechten.

En hoe groter je strijd is, hoe opgeluchter je bent als je dan eindelijk toegeeft. En hoe meer je zal eten. Over een negatieve spiraal gesproken.

Oorzaak 5:

Mijn psycholoog zei dus dat eetbuien niets te maken hadden met voeding en afvallen, maar met onverwerkte problemen en emoties die je niet wilt voelen.

Hij is niet de enige die dit zegt. Ik hoor vaker dat een eetbui komt doordat je iets niet wilt voelen. Je hebt bijvoorbeeld veel stress. Stress is een emotie die de meesten van ons liever niet willen voelen. Om zo’n negatieve emotie te verdoven, is eten een makkelijke uitweg. Emotie eten noemen we dat dan.

En emotie eten is zeker een probleem en zeker een mogelijke oorzaak van eetbuien. Absoluut geen twijfel mogelijk. Maar het is niet de enige oorzaak.

Wat ik had ‘geleerd’ van de psycholoog is dat een eetbui altijd een oorzaak van een emotie of een gebeurtenis is die je niet wilt voelen. En dat je moet zoeken naar die emotie om de eetbui te stoppen. Als je niet weet waarom je een eetbui hebt, moet je dieper graven naar de onderliggende emotie.

Maar dat is niet altijd waar. Een eetbui hoeft niet altijd voort te komen omdat je down bent of een negatieve emotie onderdrukt. Het kan wel, absoluut. Maar het is niet altijd de oorzaak.

Aangezien bij mij heel erg de focus hierop werd gelegd toen ik in therapie zat, wilde ik dit echt heel specifiek benoemen.

Mijn eigen herstel

Ik wist dat ik weer controle over mijn leven en eten moest krijgen. Het was hard werken maar het is gelukt. Inmiddels ben ik jaren eetbuivrij. De dingen die ik heb gedaan om te stoppen, zal ik hieronder opnoemen.

hoe-stop-je-met-eetbuien-4

1: Niet op een nieuw dieet gaan

Tijdens mijn eetbui periode, heb ik echt van alles geprobeerd om te stoppen. Met name nieuwe diëten. Zeker als een dieet beloofde eetbuien te stoppen, was ik meteen verkocht. Honderden euro’s heb ik er aan uitgegeven. Om vervolgens als anti-eetbui tips te lezen dat je maar je tanden moest gaan poetsen. Ja hallo zeg. Dat werkt dus niet.

Maar een dieet werkt ook niet. Sterker nog: een dieet werkt averechts. Want wat elk dieet doet, is een calorietekort creëren. Zo val je namelijk lekker af.

Vaak is het niet alleen zo dat ze een calorietekort creëren, nee, ook hele voedingsgroepen worden uitgesloten. Tegenwoordig zijn koolhydraten de sjaak. Vroeger waren het juist vetten.

Ikzelf was continu op zoek naar het perfecte dieet waar ik me helemaal goed bij zou voelen. Maar ik heb het nooit gevonden. En ik heb slecht nieuws voor je: jij gaat het ook nooit vinden. Je gaat helemaal geen dieet vinden dat eetbuien stopt. Dus wat je ook doet, ga niet op een (nieuw) dieet.

Denk er maar eens over na: is een dieet niet hetgeen waar het juist allemaal mee is begonnen? Bij de meeste namelijk wel!

2. Geen enkele restrictie meer

Lees de volgende zin heel goed, woord voor woord:

“Denk niet aan een rode olifant”.

Waar dacht je aan? Waarschijnlijk heb je aan een rode olifant gedacht… Of dat nou een echte rode olifant was of het logo van de spellen van Jumbo.

Nee? Heb je niet aan een olifant gedacht? Wacht even.

“Denk niet aan sex”

Ha, nou heb ik je waarschijnlijk! Zo niet, heb je het niet goed gelezen of wil je te snel door. Want als er iets wordt gezegd als “denk niet aan XXX”, denk je er wel aan. Zo werken onze hersenen nou eenmaal.

Eten is daarop geen uitzondering. Als jij jezelf iets verbiedt, ga je er aan denken. “Ik mag geen chocolade”. Waar denk je aan? Chocolade. En er is niets zo vervelend als aan chocolade denken, dan op het moment dat je het niet mag hebben.

De cirkel

Restricties zorgen er niet alleen voor, dat je aan het verboden eten gaat denken. Neeee, het zorgt er ook voor dat als je iets eet van de verboden lijst, je in de “Alles is nu toch al verpest” modus komt. En wat krijg je dan? Juist, een eetbui. En dan? Dan kom je in deze spiraal terecht:

Restrictie –> Eetbui –> Schuldgevoel –> Restrictie –> Eetbui –> Schuldgevoel

Na een eetbui baal je dat je te veel hebt gegeten en voel je je daar schuldig over. Vanaf nu wil je weer ‘gezond’ gaan eten, dus houd je je weer aan je restricties. Zodra je weer iets eet wat op de verboden lijst staat, begint het feest weer opnieuw.

hoe-stop-je-met-eetbuien-10

Ik weet dat het eng is

1 van mijn beste tips is dus ook om je restricties en alle regeltjes rondom eten los te laten. En dat is eng. Ik weet het. Aankomen wil je natuurlijk niet.

Je wilt wel gezond blijven eten. Maar je bent bang dat als jij je regels laat varen, het hek van de dam is. Dat jij meerdere keren per dag eetbuien zult hebben. Ik snap dat je dat voelt, echt!

Ik vond het ook doodeng om mijn restricties te laten varen. Toch deed ik het uiteindelijk. Want tsja, hoeveel erger kon het eigenlijk nog worden?

In het begin at ik inderdaad alles wat ik daarvoor niet mocht van mezelf. Pindakaas, zakken schepsnoep, chocolade, spekjes, broodjes met een dikke laag boter en hagelslag, pizza, friet, noem het maar op, Ik at het allemaal.

De eerste dag was een verademing. Een gevoel van vrijheid kwam over me heen. Eindelijk na al die jaren geen regels meer! Alles mocht. En dus at ik ook alles.

Maar dat werd al heel snel minder. Het werd steeds minder bijzonder. Al dat lekkers was toch altijd tot mijn beschikking, dus waarom alles nu meteen opeten? Morgen kan het ook nog. Overmorgen kan het ook. Of in het weekend. Of volgende week. Waarom alles in 1 keer?

Precies. Daar heb je geen reden meer voor. Omdat je het altijd mag. Het is niet zoiets meer als “Alles is nu toch verpest, morgen begin ik wel opnieuw”. Nee. Er is niets verpest. Je hebt niets meer om te verpesten. Geen regels die je kunt breken.

3. Laat die weegschaal met rust. Of flikker hem het raam uit. Wat jij wilt.

Iedere ochtend stond ik op dat ding vol verwachting te wachten totdat hij klaar was met uitrekenen wat mijn gewicht was.

Dat nummertje wat op de weegschaal te zien was, beïnvloedde mijn hele dag. Was ik wat afgevallen? Tophumeur. Echt: zonnetje in huis. Was ik aangekomen? Liep ik de rest van de dag chagrijnig rond. En waarom? Om een nummertje.

Twee stomme cijfers verpestten mijn hele dag!

Ik liet twee cijfers op een schermpje mijn hele dag beïnvloeden. Nee, zelfs mijn hele leven. Kan je het je voorstellen?

Zo’n nummertje zegt werkelijk waar helemaal niets. Als ik na mijn eerste keer wegen een glas water zou drinken en dan nog eens op de weegschaal zou staan, zou ik zijn aangekomen. Van water. Juist.

Naast het feit dat je volgens de weegschaal aangekomen bent van een glas water, zijn er nog meer redenen om niet op de weegschaal te staan:

Stel je eens voor: op dag 1 weeg je 70 kg. Je hebt de hele dag weinig gegeten en je verwacht dan ook dat je de volgende dag minder weegt. Dus de volgende dag sta je vol goede moed na je toiletbezoek op dat ding. Niet afgevallen. Niet eens een gram. Jij balen natuurlijk maar dag 2 besluit je ook nog gewoon gezond te eten. De volgende ochtend sta je weer op de weegschaal. Aangekomen! WTF?!

Voor veel mensen is het niet verliezen van gewicht of juist aankomen nadat je wel gezond hebt gegeten, een trigger voor een eetbui. “Aangezien ik toch niet ben afgevallen, kan ik net zo goed alles eten wat ik wil”. Vervolgens marcheren we rechtstreeks naar de koelkast en eten we alles waar we maar zin in hebben.

Dit heb ik zo vaak gehad. Dan voel je je echt nog rotter! Je bent geen gewicht kwijt geraakt EN je eet daardoor veel te veel van de dingen waarvan je weet dat die niet goed voor je zijn.

Laat jij je beïnvloeden door de weegschaal? Flikker hem dan het raam uit. Of zet hem tenminste op een plek waar je hem niet ziet. Wat je ook doet, ga er niet op staan.

hoe-stop-je-met-eetbuien-9

4. Doe niet aan cheatdays

Van de vele diëten die ik heb gedaan, kwamen de cheatdays toch wel vaak terug. Want cheatdays zouden je dieet makkelijker moeten maken. Hmhm. Ja. Niet dus.

Wat een cheatday eigenlijk wil zeggen is dat je de hele week kerngezond moet eten en dan 1x per week een dag hebt waarop je alles mag eten wat je maar wilt (vaak de zaterdag).

Ik denk echt oprecht dat cheatdays juist bijdragen aan eetbuien. Bij mij werkte het in ieder geval averechts.

Want wat gebeurde er bij mij? Ik ging dingen op mijn cheatday eten, die ik eigenlijk helemaal niet lekker vond. Maar op de andere dagen waren ze verboden. Dus at ik het toch maar. Anders zou ik weer 6 dagen moeten wachten.

Ik voelde me ook absoluut niet beter na een cheatday. Sterker nog: na de hele dag lopen vreten, was ik misselijk en voelde ik me rot. Maar ik ging door tot de laatste minuut van mijn cheatday. Ik stauwde gewoon door.

Er waren ook momenten dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om te cheaten. Maar het was mijn cheatday dus ik deed het toch maar. Geforceerd ijs eten op zaterdag omdat het een volgende dag niet meer kan. Terwijl ik er woensdag misschien wel oprecht zin in had gehad.

Cheatdays houden geen rekening met cravings, vakanties of spontaan geplande uitjes. Daarnaast stimuleren cheatdays juist de “Alles of niets mentaliteit”.

5. Stop met zo perfectionistisch zijn

Het is inmiddels bewezen dat perfectionisten sneller een eetstoornis, eetbuien of andere eetproblemen ontwikkelen. En dat is ook volstrekt logisch.

Als iemand een perfectionist is, ben ik het wel. En dat is geen positieve eigenschap. Ik ben altijd behoorlijk competitief geweest (behalve met gymlessen. Daar was ik echt zo slecht in dat zelfs mijn perfectionistische kant het opgaf om daarin uit te blinken).

Op het gebied van eten was ik helemaal perfectionistisch. Alle macro’s (verhouding tussen koolhydraten, vetten en eiwitten) moesten kloppen. Ieder hapje dat ik naar binnen werkte, moest genoteerd worden.

Uit eten was niet leuk meer aangezien ik niet precies kon uitrekenen hoeveel kcal ik binnen kreeg. Zoals ik in mijn persoonlijke verhaal al zei, moest en zou ik clean eten. Ik was ook trots op mijn ijzeren discipline hierin.

Het enige wat me dit opleverde was stress. Onnodig veel stress. Ik voelde me gevangen in mijn eigen regels. Ik genoot nergens meer van. Mede door deze frustratie, begonnen de eetbuien.

Het is dus niet zo dat je alleen je restricties rondom eten moet loslaten. Ook het perfectionisme rondom eten, zal je moeten laten gaan. Stop met perfect willen zijn.

Laat je onrealistische standaarden varen. Daardoor zul je je niet meer overweldigd voelen. Je zult niet meer gefrustreerd zijn omdat je die onrealistische hoge eisen niet meer hebt.

Eten is niet zwart of wit. Het is niet perfect volgens plan of compleet losgaan en alles eten wat je ziet.

hoe-stop-je-met-eetbuien-12

Een mindsetshift

Weet je wat het is: de oplossingen die ik net gaf, werken echt. Ze zullen je echt wel helpen. Maar het begint bij de basis. Namelijk bij je mindset.

Hieraan moet je werken. Je moet een complete verandering doormaken in hoe je denkt. Wat je denkt. Je moet leren het onderscheidt te maken tussen een gedachte en het handelen naar aanleiding van een gedachte. Als het met je mindset niet goed zit, ga je gegarandeerd falen.

En ik heb inmiddels meer dan 4.000 woorden getypt. Maar ik heb nog veel meer woorden nodig om echt alles te beschrijven. En ik loop tegen het volgende aan: het lezen van alleen maar woorden gaat jou niet helpen ben ik bang. Het inspireert je misschien. Maar je zult zelf actie moeten ondernemen.

En de mindset is een behoorlijk complex iets. Het heeft me jaren gekost om die mindset juist te krijgen. Dat doe je niet door alleen te lezen.

Ik wil jou die jaren besparen die het mij heeft gekost. Daarom ben ik een programma aan het ontwikkelen. Een programma waarin ik je alles kan leren over eetbuien en balans. Een programma waarin ik je leer hoe jij je mindset stapsgewijs veranderd. Een programma waarbij jij actie onderneemt, maar wel met een plan. Je hoeft niets zelf meer uit te zoeken. Je hoeft alleen de stappen te zetten. En ik help je daarbij.

Heb je interesse? Download dan het gratis E-book. Iedereen die het E-book heeft gedownload, krijgt een mail van me zodra het programma af is. En heb je suggesties of vragen die je graag beantwoord wilt zien? Stuur dan een mailtje naar vera@gezondebalans.nl

Dan kan ik jouw vragen en suggesties gelijk meenemen.


Misschien vind je dit ook leuk:

Wil je een gezonde relatie met eten?