Mijn verhaal

Misschien ken je me nog niet zo goed. Volg je me nog niet zo lang. Maar wil je wel graag weten wat mijn verhaal is. Hoe mijn weg naar een gezonde relatie met eten is verlopen.

Daarom deel ik dit verhaal. Waarvan ik hoop dat het jou kan inspireren en helpen.

Waar het mee begon

Het was 2013. Ik was vrijgezel nadat ik uit een relatie kwam die me enorm onzeker had gemaakt. Ik werd continu op een negatieve manier vergeleken met andere vrouwen. En tsja: van trouw bleek ook geen sprake.

Dus toen het uit was dacht ik: “Dit gaat me nooit meer gebeuren! Ik ga aan mezelf werken. Zodat ik nooit meer bedonderd ga worden. Zodat ik nooit meer vergeleken word met slankere vrouwen. Ik ga de beste versie van mezelf worden.”

Hoe ik dat van plan was?

Afvallen.

Ik wilde slank zijn. Ik wilde me geliefd voelen. Ik wilde blij zijn met mezelf. Ik wilde blij zijn met wat ik zag als ik in de spiegel keek.

En dus leek de meest logische keus om af te vallen. Want diëten verkopen je precies dat: een gezond leven waarin je ultiem gelukkig bent met jezelf. Leek me wel wat. Dus ik ging van start.

Van complimenten naar huilende vriendinnen

Het ging lekker. De kilo’s vlogen er af. Ik kreeg complimentjes. En daardoor voelde ik me beter. Maar toch: het was nog niet goed genoeg. Er kon altijd nog wel 1 kilo af.

Dus ging ik door. Of beter gezegd: ik sloeg door. Ik las van alles over ‘gezond eten’. Ik las artikelen op het internet. Verslond tientallen boeken. Ik volgde cursussen. Allemaal met het doel om meer te weten te komen over wat nu wel en niet gezond was.

Maar ik was alles behalve gezond. Ik verbood mezelf van alles. Niet alleen snoep. Want weet je wel hoeveel suikers er in fruit zitten? En wist je al dat we helemaal geen granen, rijst, aardappelen en pasta aten in de oertijd? Dat kan ons lichaam helemaal niet verdragen! Zuivel? Nee bedankt.

Ik was altijd maar met eten bezig. En zo kwamen er steeds meer restricties en regels. Ik werd steeds obsessiever. Ik genoot niet meer van eten. Ik ging ook steeds minder eten. Want iedere keer als ik op de weegschaal stond, voelde ik me trots als er weer een kilo af was. Maar toch zag ik altijd nog een vetje te veel. Dus wilde ik nog een kilo afvallen. En daarna nog 1.

Je voelt hem wel aankomen waarschijnlijk: ik viel veel te veel af. Ik had ernstig ondergewicht. De complimentjes waren lang gestopt. Die waren vervangen voor huilende vriendinnen die zich ernstig zorgen begonnen te maken. En terecht.

Hallo eetbuien

Op een gegeven moment knapte er iets. Wat de aanleiding precies was, weet ik niet eens. Maar wat ik wel weet, was dat ik dit niet had zien aankomen: Ik kreeg eetbuien.

Niet de variant waarbij je een chocoladereep in 1x op eet. Nee. Tel daar nog maar zakken chips, pakken koekjes, blokken kaas, bakken ijs en potten pindakaas bij op. Het ging allemaal op. In 1 eetbui.

Ik stal ook eten van mijn huisgenoten (sorry nog daarvoor). Als er niks in huis was en ik voelde een eetbui opkomen, ging ik naar de supermarkt om alles te kopen wat ik van mezelf niet mocht. En ook dat moest dan in 1x op. Onder het mom van “Wat er niet is, kun je ook niet opeten”.

En zo bleef ik in de vicieuze cirkel hangen. Iedere dag nam ik mezelf voor om gezond te eten. Om vervolgens vroeg of laat een eetbui te krijgen of te veel te eten.

Ik voelde me zwak. Schuldig. Ik had het gevoel alsmaar te falen. Het was een vreselijke periode. In een half jaar tijd kwam ik 30 kilo aan. En ik was diep ongelukkig.

De weg naar balans

Ik heb van alles geprobeerd om de eetbuien te doen stoppen. Ieder dieet heb ik wel gedaan. Ik heb programma’s gevolgd. En ik ben in therapie geweest. Maar niks hielp. Sterker nog: het werkte vaak zelfs averechts.

Ik raakte zo gefrustreerd dat ik er maar gewoon mee besloot te stoppen. Ik flikkerde alle dieetboeken weg. In de container. Want ik wilde niet dat iemand anders door die boeken ook een ongezonde relatie met eten zou krijgen. Ik hield me niet meer bezig met wat nu wel en niet gezond was. Maar besloot om weer “normaal” te eten.

En dat was het omslagpunt.

Hoe minder ik me met eten en diëten bezig hield, hoe minder eetbuien ik had. Ik had geen regels en restricties meer. Dus ik hield het vaker bij 1 stukje chocolade. Langzaamaan verdwenen de eetbuien helemaal.

Ik werkte aan mijn saboterende gedachten waardoor ik steeds relaxter werd met eten. Ik leerde op een andere manier omgaan met mijn emoties waardoor ik niet in de snoepkast greep om maar even niks te voelen.

En ik werkte aan mijn zelfbeeld. Ik had overgewicht. Ik was zwaarder dan ooit. Maar ik was blij met mezelf. Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Je gewicht staat niet gelijk aan geluk en zelfvertrouwen. Dat bleek..

Mijn les

Nu denk je misschien: “Ja maar Vera: je hebt nu geen overgewicht meer. Dus je bent wel afgevallen”.

En dat klopt. Heel geleidelijk viel ik af. Maar niet omdat ik niet blij was mijn lichaam. Niet omdat ik weer op een nieuw dieet ging. Niet omdat ik weer begonnen was met calorieën tellen. Niks van dat alles.

Afvallen was überhaupt geen doel meer van me. Maar afvallen was wel een gevolg.

Ik leerde eten op gevoel. Door te luisteren naar mijn lichaam en mezelf belangrijk genoeg te vinden om goed te verzorgen, viel ik af. Maar echt: was dat niet gebeurd, had ik er ook geen probleem mee gehad.

Want als ik iets heb geleerd is dit:

Wat m’n gewicht ook is: het doet niets af aan mijn waarde. De waarde zit hem in hoe ik me voel. Niet in hoeveel ik weeg.

En weet je: dat geldt ook voor jou.

Dus ga niet op een dieet. Focus je niet op afvallen. Maar focus je op het krijgen van een gezonde relatie met eten. Want dat is wat telt. Geloof mij maar.


Misschien vind je dit ook leuk:

Wil je een gezonde relatie met eten?

Klaar met die eeuwige strijd rondom eten? Klaar met die schuldgevoelens als je wat lekkers eet? Klaar met die alles-of-niets mentaliteit?

Dan is dit gratis E-book voor jou!